layout-wrota-lipiec2014-tlo-pustakostka

promocja.

layout-wrota-lipiec2014-przestrzen

mowiaca przegladarka 

 

wrotapodkarpackie.pl

layout-wrota-lipiec2014-tlo-wrota-glowna

layout-wrota-lipiec2014-tlo-przedmiot-puste

 

Podkarpackie. Przestrzeń otwarta



podkarpackie przestrzen otwarta

Aktualny znak promocyjny Województwa Podkarpackiego został ustanowiony Uchwałą Nr VI/63/11 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 28 lutego 2011 r.


Znak promocyjny Województwa Podkarpackiego jest podstawowym elementem nowego systemu identyfikacji wizualnej regionu, wdrażanego w ramach obowiązującej od początku 2011 r. strategii kreacji i promocji marki województwa podkarpackiego. Z podstawowymi założeniami tej strategii można zapoznać się tutaj.

Zasady korzystania ze znaku promocyjnego województwa podkarpackiego określa Regulamin przyznawania i posługiwania się znakiem promocyjnym województwa podkarpackiego – „Podkarpackie – przestrzeń otwarta”.

Wszyscy, którym przysługuje prawo do używania znaku promocyjnego, zobowiązani są do stosowania znaku zgodnie z wytycznymi zawartymi w Księdze Znaku.

Cyfrowe wzorce znaku oraz odpowiedzi na pytania związane z jego stosowaniem uzyskać można w Departamencie Promocji i Współpracy Gospodarczej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podkarpackiego, pod adresem Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Regulamin stosowania znaku, wniosek o zgodę na wykorzystanie znaku oraz Księgę znaku można pobrać korzystając z poniższych przycisków:

 

 banerywp przestrzen uzup

Promocja gospodarcza Województwa Podkarpackiego

Województwo Podkarpackie to region o ogromnym potencjale inwestycyjnym oraz prężnie rozwijającej się gospodarce. Wyjątkowe położenie geopolityczne województwa sprawia, że ma ono niepowtarzalny charakter – jest pomostem między dobrze rozwiniętą Europą zachodnią i systematycznie rozwijającą się Europą wschodnią.

Województwo Podkarpackie jest najbardziej wysuniętym na południowy wschód regionem Polski, graniczy z Ukrainą i Słowacją. Przez teren województwa przebiegają także granice przedsięwzięć o znaczeniu ponadpaństwowym. Wschodnia i południowa granica Podkarpackiego jest zachodnią granicą NATO, wschodnia granica województwa zamyka również obszar rozszerzonej UE. Co więcej, Podkarpackie położone jest przy wewnętrznej granicy Grupy Wyszehradzkiej i Strefy Wolnego Handlu CEFTA.

Doskonałe położenie geopolityczne województwa wzmacnia dodatkowo dostępność komunikacyjna. Przez jego teren biegną bowiem korytarze transportowe o zasięgu transeuropejskim. Województwo przecinają dwie drogi międzynarodowe: E-40 z Wrocławia przez Rzeszów do Lwowa oraz E-371 z Radomia przez Rzeszów do Koszyc. W niedługim czasie przez województwo przebiegać będzie także autostrada A4, łącząca zachodnią i wschodnią granicę Polski oraz droga ekspresowa S19, która połączy południową i północną granicę Polski.

Spośród 5 znajdujących się na terenie województwa lotnisk, najważniejsze jest to zlokalizowane w Jasionce k. Rzeszowa - najdalej na wschód wysunięte lotnisko międzynarodowe UE, posiadające drugi pod względem długości pas startowy w Polsce i obsługujące połączenia na kierunkach europejskich oraz transatlantyckie.

Podkarpackie jest miejscem przyjaznym inwestorom oraz przedsiębiorcom. Z myślą o nich na terenie województwa utworzono obszary aktywności gospodarczej. Ich atutem jest dostępność ulg, preferencji i uproszczonych procedur administracyjnych. Takimi właśnie obszarami są funkcjonujące na terenie województwa dwie specjalne strefy ekonomiczne: Tarnobrzeska Specjalna Strefa Ekonomiczna EURO – PARK WISŁOSAN oraz Specjalna Strefa Ekonomiczna EURO-PARK MIELEC. W 2003 r. powołany został również Podkarpacki Park Naukowo-Technologiczny AEROPOLIS. Obecnie jest to jedno z najbardziej atrakcyjnych miejsc lokowania inwestycji w Polsce południowo-wschodniej. Jego głównym celem jest transfer technologii, ściągnięcie nowoczesnych firm oraz wykorzystanie potencjału regionalnych uczelni wyższych i ośrodków naukowo – badawczych.

W gospodarce krajowej województwo spełnia funkcję przemysłową, rolniczą oraz rekreacyjno-wypoczynkową. W strukturze gałęziowej przemysłu regionu dominuje przemysł lotniczy, elektromaszynowy, chemiczny i spożywczy. Podkarpackie znane jest z rozwiniętego przemysłu lotniczego oraz ośrodków szkolenia pilotów. W 2003 r. powołano zajmujące się promocją tej branży w kraju i za granicą Stowarzyszenie Grupy Przedsiębiorców Przemysłu Lotniczego „Dolina Lotnicza”.

Województwo Podkarpackie ze swoimi walorami przyrodniczo-kulturowymi jest bez wątpienia jednym z najbardziej atrakcyjnych turystycznie regionów w skali kraju, a nawet Europy. Szczególną pozycję w tym względzie zapewniają Bieszczady. W województwie można uprawiać różne formy aktywnego wypoczynku: turystykę pieszą, rowerową, konną, wodną, zimową. Bardzo dobrze rozwinięta jest także infrastruktura w zakresie świadczenia usług uzdrowiskowych. Branża turystyczna to obszar, w którym istnieje jeszcze wiele niezagospodarowanych nisz. Za inwestowaniem w tym sektorze przemawia położenie geopolityczne województwa, stwarzające możliwość rozwijania transgranicznej współpracy kulturalno – turystycznej, zabytki wpisane na listę UNESCO, liczne parki krajobrazowe i narodowe oraz rezerwaty przyrody.

Województwo Podkarpackie jest miejscem przyjaznym i atrakcyjnym zarówno dla inwestorów jak i turystów. W regionie zlokalizowanych jest bardzo wiele instytucji okołobiznesowych, które świadczą usługi doradcze inwestorom krajowym i zagranicznym. Natomiast różnorodność ofert turystycznych jest w stanie zaspokoić oczekiwania nawet najbardziej wymagającego klienta.

Justyna Dec
Oddział promocji

Centralny Okręg Przemysłowy

Centralny Okręg Przemysłowy (COP) to ośrodek przemysłu ciężkiego budowany w latach 1936-1939 w południowo-centralnych dzielnicach Polski, którego wiele inwestycji kontynuowanych jest dzisiaj na terenie województwa podkarpackiego. Był jednym z największych przedsięwzięć ekonomicznych II Rzeczypospolitej. Celem COP-u było zwiększenie ekonomicznego potencjału Polski, rozbudowa przemysłu ciężkiego i zbrojeniowego, a także zmniejszenie bezrobocia wywołanego skutkami wielkiego kryzysu. Na rozwój COP-u przeznaczano w latach 1937-1939 około 60% całości wydatków inwestycyjnych o łącznej wartości 1925 mln zł.

Budowę COP zainicjował wicepremier do spraw ekonomicznych i jednocześnie minister skarbu Eugeniusz Kwiatkowski, który rozpoczął działalność w bardzo trudnej sytuacji społeczno - gospodarczej. Powoli wzrastała produkcja przemysłowa, której jednak poziom daleki był od tego sprzed kryzysu lat 30-tych, ze względu na niską siłę nabywczą wsi. Kwiatkowski uznał, że najlepszym wyjściem będzie zwiększenie zatrudnienia w przemyśle, gdyż nie było realnych szans na szybkie zmiany w strukturze agrarnej. Zgodnie z panującymi poglądami ekonomicznymi zapoczątkowanymi przez amerykański New Deal starano się skupić na rozwoju wytwórczości w tych gałęziach przemysłu, które nie przyczyniały się do powstawania dóbr konsumpcyjnych. Dlatego położono nacisk na rozbudowę infrastruktury i w tym celu opracowano czteroletni plan inwestycyjny, obejmujący okres od lipca 1936 do czerwca 1940 r. W pierwszej wersji inwestycje miały być prowadzone w całym kraju, ale ze względu na ograniczone środki i nikłe korzyści z rozproszonych inwestycji zdecydowano się na modyfikację planu. Kwiatkowski zaproponował koncentracje zabiegów w tzw. trójkącie bezpieczeństwa na południu Polski. Swoje zdanie wyraził w przemówieniu sejmowym 5 lutego 1937 r., podczas którego wystąpił też z wnioskiem o powiększenie przeznaczonego na ten cel kapitału do 2 400 mln zł, na co uzyskał zgodę. Tak ostatecznie narodziła się idea COP-U.

Zamiar skoncentrowania w tym rejonie przemysłu zbrojeniowego narodził się już w latach 1921-1922  ze względu na doświadczenia kręgów wojskowych z lat 1914-1920. Wtedy też pojawiła się nazwa „trójkąt bezpieczeństwa” na określenie terenu będącego poza zasięgiem lotnictwa niemieckiego i radzieckiego. W czasie realizacji projektu ta nazwa straciła na aktualności ze względu na znaczny wzrost zasięgu samolotów. Ponadto rejon ten charakteryzował się znacznym przeludnieniem agrarnym i bezrobociem, dlatego też inwestycja ta była szansą na rozwój tego regionu.Początkowo COP miał być zlokalizowany tylko tu, a więc na terenach najbardziej oddalonych od granicy z Niemcami i ze Związkiem Radzieckim, położonych w widłach Sanu i Wisły, a od południa osłoniętych łańcuchem Karpat. Potem jednak strefa COP została powiększona o przyległe tereny ówczesnych województw: kieleckiego, lubelskiego, lwowskiego i krakowskiego.

Centralny Okręg Przemysłowy obejmował swoim zasięgiem obszary obecnego województwa świętokrzyskiego, podkarpackiego, lubelskiego, małopolskiego oraz częściowo mazowieckiego (Radom). Zgodnie z potrzebami obronności kraju plany zakładały budowę nowych bądź modernizację już istniejących zakładów przemysłu zbrojeniowego. Inwestycjom COP towarzyszyła rozbudowa infrastruktury komunikacyjnej i energetycznej.

COP obejmował ponad 15% terytorium kraju zamieszkane przez 18% ludności. Łącznie obszar ten liczył ok. 60 tys. km² i ponad 5,6 mln ludności (93 osoby na km²), z której ponad 80% stanowili mieszkańcy ubogich, przeludnionych wsi. W tym rejonie szczególnie widoczne było przeludnienie agrarne, a nadmiar siły roboczej (ukryte bezrobocie) szacowano tu na 500-700 tys. osób. COP obejmował swoim zasięgiem obszary dawnych województw: południową część kieleckiego, wschodnią krakowskiego, zachodnią lubelskiego i lwowskiego. Były to w większości nieużytki rolne, nieurodzajne i przeludnione gospodarstwa karłowate i małorolne niezapewniające utrzymania rolnikom (poza Lubelszczyzną).
Podzielony był na trzy rejony:

  • A – surowcowy: kielecki,
  • B – aprowizacyjny: lubelski,
  • C – przemysłu przetwórczego: sandomierski.

Poszczególne regiony COP uzupełniały się wzajemnie. Region kielecki, bogaty w kopaliny, miał stanowić zaplecze surowcowe; region lubelski miał być zapleczem rolniczym, a region sandomierski bazą energetyczną (ropa naftowa, gaz ziemny, elektrownie wodne). Najważniejsza część położona była w widłach Wisły i Sanu z centrum w Sandomierzu. Rejon ten położony na granicy Polski A i B utożsamiany był właściwie z całym okręgiem ze względu na znaczną liczbę zakładów przemysłowych.

Prace podjęto z dużym zaangażowaniem rozpoczynając budowę wielu obiektów jednocześnie. Inwestycjom COP towarzyszyła rozbudowa infrastruktury komunikacyjnej i energetycznej. Energii dostarczać miały elektrownie wodne i cieplne bazujące na dostępnych tu surowcach. W ramach 30-letniego programu powstać miało ponad trzydzieści różnorodnych obiektów - elektrowni i zbiorników retencyjnych. Do 1939 roku w stadium zaawansowanym były hydroelektrownie w Porąbce, Rożnowie na Dunajcu i Czchowie, kończono prace w Czorsztynie, Solinie i Myczkowcach. Inwestycje w Rożnowie dokończyli Niemcy, a wiele innych ukończono wiele lat po wojnie.

  • Do 1938 roku wybudowano około 300 km gazociągu Gorlice – Jasło –Krosno - Ostrowiec, ale nie udało się doprowadzić go do Warszawy.
  • Pod Rozwadowem powstały huta, zakłady zbrojeniowe i miasto, któremu nadano nazwę Stalowa Wola. Produkowano tam m.in. haubice 100 mm.
  • W Dębicy zbudowano fabrykę kauczuku syntetycznego oraz fabrykę opon „Stomil” na licencji szwajcarskiej, farb;
  • W Mielcu – Państwowe Zakłady Lotnicze;
  • W Rzeszowie – fabrykę silników lotniczych i sprzętu artyleryjskiego (przyszłe WSK PZL Rzeszów, dziś Dolina Lotnicza);
  • W Niedomicach pod Tarnowem – fabrykę celulozy do produkcji prochu;
  • W Dębie - Wytwórnię Amunicji Nr 3 (dzisiejszy Dezamet w Nowej Dębie);
  • W Nowej Sarzynie w 1937 r. rozpoczęto budowę Zakładów Chemicznych. Miały one produkować nitrozwiązki - zwłaszcza materiały wybuchowe. Rozruch mechaniczny nastąpił w 1939 r., ale nie zdążono uruchomić produkcji chemicznej przed rozpoczęciem II wojny światowej. Po wojnie produkcję wznowiono w 1954 r. Rozbudowano istniejące już zakłady zbrojeniowe i wytwórnie amunicji;
  • W Lublinie Tatarach przygotowano budowę fabryki samochodów ciężarowych na licencji Chevroleta i zmodernizowano istniejącą fabrykę samolotów;
  • W Starachowicach rozbudowano fabrykę broni;
  • W Pionkach zmodernizowano zakład Państwowa Wytwórnia Prochu Pionki;
  • W Radomiu rozbudowano zakład „Państwowa Fabryka Broni”.

W ramach inwestycji w COP w latach 1937 - 39 powstały m.in. Huta Południowa w Stalowej Woli, Wytwórnia Silników Nr 2 w Rzeszowie, Fabryka Opon „Stomil” w Dębicy, fabryki broni w Sanoku, Radomiu i Starachowicach, wytwórnie amunicji w Kraśniku, Jawidzu pod Lubartowem, Nowej Dębie (ówczesnej Dębie – Zakład Amunicji nr 3), Państwowe Zakłady Lotnicze w Mielcu. Rozpoczęto także budowę wielu elektrowni m.in. w Czorsztynie i Rożnowie na Dunajcu, w Porąbce na Sole, w Solinie, Myczkowcach i Łukawcu na Sanie. COP był dalej rozwijany w okresie PRL.

Najważniejszymi inwestycjami były hydroelektrownie w Porąbce na Sole i w Rożnowie na Dunajcu. Pod Rozwadowem powstały huta, zakłady zbrojeniowe i miasto, którym nadano nazwę Stalowa Wola. Produkowano tam m.in. haubice 100 mm. W Dębicy zbudowano fabrykę kauczuku syntetycznego, opon, farb, w Mielcu – Państwowe Zakłady Lotnicze, w Rzeszowie – fabrykę silników lotniczych i sprzętu artyleryjskiego (przyszłe WSK PZL Rzeszów), w Niedomicach pod Tarnowem – fabrykę celulozy do produkcji prochu. Rozbudowano istniejące już zakłady zbrojeniowe i wytwórnie amunicji.

Wydatki na budowę COP pochłonęły ze środków państwowych i z Funduszu Obrony Narodowej sumę 2,4 mld zl. Na rozwój COP-u przeznaczano w latach 1937 - 1939 około 60% całości wydatków inwestycyjnych.

  • Elektrownia Stalowa Wola
  • Elektrownia Rożnów
  • Elektrownia Porąbka - Żar
  • Huta Stalowa Wola
  • Elektrownia Czchów
  • Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego „PZL - Rzeszów”
  • Wydatki na budowę COP pochłonęły ze środków państwowych i z Funduszu Obrony Narodowej sumę 2,4 mld zł.
  • Zakłady zbrojeniowe COP w niewielkim stopniu przyczyniły się do lepszego wyposażenia armii we wrześniu 1939 r., ponieważ pełne uruchomienie produkcji nowo wybudowanych zakładów miało nastąpić dopiero w 1941 r. Armia polska nie otrzymała prawie nic poza produkcją zakładów rozbudowywanych w Zagłębiu Staropolskim. Niewątpliwie jednak był to najambitniejszy plan Polski międzywojennej i planu czteroletniego.

Oprac. Izabela Fac
Oddział promocji

Lotnictwo w Podkarpackiem – przeszłość, teraźniejszość, przyszłość

Sektor lotniczy jest nośnikiem postępu technicznego i organizacyjnego. Jest pionierem we wprowadzaniu narzędzi informatycznych, nowoczesnych technologii i technik komunikowania się. O rozwoju przemysłu lotniczego nie można jednak mówić bez dostępności do wykwalifikowanej kadry pracowniczej. Wysoko rozwinięta kultura lotnicza, istniejące tradycje, dobrze rozwinięte szkolnictwo to czynniki wpływające na jej jakość. 
Przemysł lotniczy, nie tylko w Polsce, lecz także w wielu krajach Europy, ma typową dla tego sektora postać klastra, tzn. jest silnie skoncentrowany geograficznie. Wynika to z bardzo wysokich kosztów produkcji oraz konieczności podnoszenia nakładów na prace badawczo – rozwojowe. W Polsce ok. 90% krajowej produkcji w przemyśle lotniczym zlokalizowane jest na terenie Województwa Podkarpackiego.

Podkarpackie tradycje lotnicze

Podkarpackie jest regionem o wyjątkowo bogatych tradycjach lotniczych. To właśnie jego mieszkaniec – Jan Potocki w 1790 r. jako pierwszy Polak wzniósł się balonem powietrznym w przestworza. Mocno w historię podkarpackiego lotnictwa wpisał się także pionier polskiej awiacji – Adam Ostaszewski ze Wzdowa, który uznawany jest za wynalazcę dwupłatowego samolotu oraz silnika odrzutowego. W 1892 r., na zlecenie Ostaszewskiego, zbudowano „pionowzlot”, który wzniósł się na wysokość 100 m. Warto wspomnieć, iż w tym czasie bracia Wright produkowali jeszcze rowery. 
Na rozwój tradycji lotniczych, niewątpliwy wpływ miała także współpraca wybitnych mieszkańców regionu z założoną przez pracowników Politechniki Lwowskiej najstarszą organizacją lotniczą w Polsce - Związkiem Awiatycznym Słuchaczów Politechniki. Jego członkowie, w późniejszych latach, znaleźli się niemal we wszystkich tworzących się ośrodkach myśli i produkcji lotniczej, w tym oczywiście w Mielcu i Rzeszowie. W latach 20. XX w. Związek ten został przekształcony w Aeroklub Lwowski, który w 1930 r. stworzył stojącą na wysokim poziomie i niezwykle popularną szkołę szybowcową w Bezmiechowej.

Od COP-u do Doliny Lotniczej

 Początki przemysłu lotniczego na terenie dzisiejszego województwa wiążą się z realizacją planu budowy Centralnego Okręgu Przemysłowego. Wśród najważniejszych inwestycji w COP znalazły się  Państwowe Zakłady Lotnicze – Wytwórnia Płatowców NR 2 w Mielcu oraz Wytwórnia Silników Nr 2 w Rzeszowie. Po zakończeniu wojny, mieleckie zakłady stały się wiodącym producentem samolotów w skali całego kraju. Produkcja przeznaczona była na potrzeby  wojskowe Polski i innych krajów Układu Warszawskiego. Fabryka produkowała szereg znanych na całym świecie typów samolotów, na czele z samolotem wielozadaniowym konstrukcji radzieckiej AN-2. Obok starszych ośrodków do grona producentów branży lotniczej dołączały nowe zakłady. Jednym z nich była utworzona w 1945 r. Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego „PZL – Krosno”. Duże znaczenie dla regionu miał rozwój WSK „PZL-Rzeszów”, która otworzyła także kilka zakładów filialnych między innymi w Ropczycach, Przeworsku i Dynowie.

Kryzys lat 80. dotknął także podkarpacką branżę lotniczą, która musiała przejść gruntowną restrukturyzację. Istotną rolę w tym zakresie odegrała prywatyzacja istniejących już przedsiębiorstw w oparciu o inwestorów zewnętrznych. W 1996 r. na bazie WSK „PZL - Krosno” powstała spółka Goodrich Krosno Sp. z o.o., w 2002 r. współpraca WSK „PZL – Rzeszów” z firmą Pratt & Whitney zaowocowała objęciem 85% akcji w WSK „PZL – Rzeszów” przez United Technologies Holding. Obok firm przekształconych, powstały nowe firmy branży lotniczej, wśród których znalazły się także takie inwestycje zewnętrzne jak Hispano Suiza czy Cruzet Polska. Dla rozwoju branży lotniczej w województwie ogromne znaczenie miało także powstanie w 1995 r. pierwszej w Polsce Specjalnej Strefy Ekonomicznej Euro – Park Mielec. 
Pogłębiająca się koncentracja przemysłu lotniczego, w połączeniu z istniejącym na terenie regionu zapleczem badawczo – rozwojowym oraz edukacyjnym, zaowocowało pomysłem stworzenia klastra przemysłu lotniczego. Idea ta doczekała się realizacji w 2003 r., kiedy to założono Stowarzyszenie Grupy Przedsiębiorców Przemysłu Lotniczego DOLINA LOTNICZA.

Klaster Dolina Lotnicza

Stowarzyszenie Grupy Przedsiębiorców Przemysłu Lotniczego DOLINA LOTNICZA do życia zostało powołane 11 kwietnia 2003 r. Głównym celem tego wyjątkowego przedsięwzięcia jest przekształcenie Polski południowo-wschodniej w jeden z wiodących w Europie regionów lotniczych, który będzie dostarczał różnorodne produkty i usługi z zakresu przemysłu lotniczego dla najbardziej wymagających klientów. Zamiar ten ma zostać osiągnięty poprzez działania na dwóch płaszczyznach: industrialnej oraz multilateralnej. W pierwszym przypadku chodzi o restrukturyzację i modernizację istniejącej bazy produkcyjnej oraz rozwijanie niezawodnej sieci poddostawców i efektywnego kosztowo łańcucha dostawców. W drugim zaś chodzi o przyciąganie zagranicznych inwestorów, współpracę z europejskimi ośrodkami przemysłu lotniczego oraz promowanie współpracy przemysłu lotniczego z uczelniami technicznymi, instytutami naukowymi i jednostkami badawczymi.

Obecnie Stowarzyszenie skupia ponad 80 firm z Polski południowo – wschodniej, w tym 90% z nich zlokalizowane jest na terenie województwa podkarpackiego. Firmy te zatrudniają w sumie 23 tys. pracowników, ich sprzedaż eksportowa kształtuje się na poziomie miliarda dolarów rocznie. Aktualnie Dolina Lotnicza jest jednym z trzech liderów European Aerospace Cluster Partnership, organizacji, która skupia 34 klastry przemysłu lotniczego i kosmicznego w Unii Europejskiej.

Do największych i zarazem najnowocześniejszych przedsiębiorstw klastra zalicza się zajmującą się produkcją  komponentów lotniczych i kompletnych jednostek napędowych, wchodząca w skład amerykańskiej korporacji United Technologies, spółkę WSK "PZL-Rzeszów". Firma prowadzi także działalność konstrukcyjną w dziedzinie przekładni lotniczych oraz części i zespołów silników turbinowych. Drugim czołowym, obok rzeszowskiego PZL, znaczącym przedsiębiorstwem Doliny Lotniczej jest PZL Mielec,  spółka zależna Sikorsky Aircraft Corporation. Przedsiębiorstwo jest największym w Polsce producentem samolotów, rozszerzającym profil produkcji o wytwarzanie struktur lotniczych i produkcję helikopterów. Aktualna linia produktów spółki obejmuje: 
- M28 – dwusilnikowy samolot turbośmigłowy klasy STOL, przeznaczony do wykonywania zadań  lokalnego transportu pasażerskiego i cargo, zrzutu skoczków spadochronowych, ewakuacji medycznej, patrolu i rozpoznania morskiego, poszukiwań i ratownictwa, 
- M28B Bryza -  odmiana wojskowa modelu M28, przeznaczona do wykonywania zadań specjalnych, 
- M18 Dromader – jednosilnikowy samolot stosowany w agrolotnictwie i gaszenia pożarów/kompleksowej ochrony lasów, 
- Sikorsky S-70i BLACK HAWKTM - wielozadaniowy śmigłowiec przeznaczony na rynki międzynarodowe, 
- segmenty kabinowe struktury śmigłowca UH-60M BLACK HAWK™. 
Skupione w Dolinie Lotniczej firmy to absolutna światowa czołówka branży lotniczej. W ramach Stowarzyszenia na terenie województwa funkcjonuje nowoczesna fabryka i centrum badawcze światowego potentata branży lotniczej – MTU Aero Engines. Poza tym gigantem, w Dolinie zaczęły pojawiać się także przedsiębiorstwa dobrze znane na rynku niemieckim, jak np. B&M Optik – firma specjalizująca się w produkcji soczewek czy też przedsiębiorstwo spedycyjne M&M air cargo service S.A.

Szczególnie istotnym aspektem funkcjonowania Doliny Lotniczej jest wpływanie na permamenty rozwój prowadzonych badań oraz ciągłą progresję przemysłu lotniczego. Dlatego też, organizacja ta od lat angażuje się w różnego typu przedsięwzięcia. Z inspiracji Stowarzyszenia i pod jego patronatem powstały takie projekty jak:

  • Centrum Kształcenia Operatorów - projekt finansowany przez członków Doliny i samorządy, obejmuje 11 średnich szkół zawodowych w regionie i współpracujące z nimi warsztaty, 
  • Centrum Transferu Nowoczesnych Technologii Wytwarzania, wykonawcą którego jest Politechnika Rzeszowska. Centrum wyposażone jest w najnowszą aparaturę badawczą i skupia wyspecjalizowaną kadrę szkoleniową, w większości to pracownicy dydaktyczni i inżynieryjno-techniczni uczelni, 
  • Centrum Zaawansowanych Technologii "Aeronet” to wspólny projekt Doliny Lotniczej, kilku wyższych uczelni technicznych w kraju i PAN. Ma służyć opracowywaniu, wdrażaniu i komercjalizacji nowych technologii związanych z lotnictwem. Wymiernym efektem działalności Centrum stało się powstanie Laboratorium Badań Materiałów dla Przemysłu lotniczego Politechniki Rzeszowskiej, które zajmuje się między innymi technologią wytwarzania monokrystalicznych i kierunkowych łopatek do turbin oraz ceramicznymi warstwami żaroodpornymi.

Politechnika Rzeszowska

Odpowiedni rozwój branży lotniczej w dużej mierze uzależniony jest od dostępu do wykwalifikowanej kadry pracowniczej. Dzięki współpracy pomiędzy przemysłem, władzami samorządowymi odpowiedzialnymi za szkolnictwo oraz władzami uczelni, na terenie województwa podkarpackiego od początku lat 50. XX w. funkcjonuje Politechnika Rzeszowska. Uczelnia powstała z inicjatywy WSK „PZL- Rzeszów”, jej zalążkiem była uruchomiona w 1951 r. Wieczorowa Szkoła Inżynierska. Po przekształceniu placówki w Wyższą Szkołę Inżynierską, na uczelni utworzono Oddział lotniczy. Uczelnia swoją działalność jako Politechnika Rzeszowska im. Ignacego Łukasiewicza  rozpoczęła w 1974 r. Aktualnie kształci na Wydziale Maszyn i Lotnictwa ok. 2,5 tys. osób. Wydział ten przygotowuje studentów nie tylko z zakresu projektowania statków powietrznych i ich wyposażenia, ale także umożliwia uzyskanie licencji pilota zawodowego lotnictwa cywilnego. Fundamentalną rolę w tym zakresie odgrywa zlokalizowany w Jasionce koło Rzeszowa Ośrodek Kształcenia Lotniczego, który obecnie funkcjonuje jako samodzielna pozawydziałowa jednostka organizacyjna uczelni. Ponadto w Bezmiechowej koło Leska działają Akademicki Ośrodek Szybowcowy Politechniki Rzeszowskiej oraz Międzyuczelniane Wielofunkcyjne Lotnicze Laboratorium Naukowo – Badawcze Politechniki Rzeszowskiej i Warszawskiej. W jej pracowni prowadzone są badania w zakresie budowy i eksploatacji bezpilotowych statków powietrznych oraz elektrycznych napędów lotniczych.

oprac. Justyna Dec
Oddział promocji

Podkarpacki Park Naukowo – Technologiczny AEROPOLIS

Zlokalizowany na terenie Województwa Podkarpackiego Podkarpacki Park Naukowo – Technologiczny AEROPOLIS (PPN-T) jest obecnie jednym z najbardziej atrakcyjnych miejsc pod inwestycje w południowo-wschodniej Polsce. Jest pierwszym w kraju parkiem branżowym, który ma podtrzymywać głęboko zakorzenione w regionie tradycje przemysłu lotniczego (zarówno w sferze gospodarczej, jak i naukowo-badawczej).

PPN-T powstał w 2003 r. na podstawie porozumienia w sprawie utworzenia Parku, którego sygnatariuszami są Samorząd Województwa Podkarpackiego, Starostwo Powiatowe w Rzeszowie, Urząd Miasta Rzeszowa, Politechnika Rzeszowska oraz Uniwersytet Rzeszowski. Za misję PPN-T uznano wielofunkcyjny rozwój Województwa Podkarpackiego w oparciu o idee innowacyjności i transferu technologii poprzez synergiczne wykorzystanie regionalnego potencjału naukowo-badawczego, gospodarczego oraz infrastrukturalnego. W 2005 r. Sejmik Województwa Podkarpackiego upoważnił Zarząd Województwa do przekazania Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego zadań związanych z zarządzaniem Parkiem.

PPN-T położony jest w odległości 10 km od centrum Rzeszowa, na skrzyżowaniu głównych szlaków komunikacyjnych: drogi krajowej nr 9 łączącej Rzeszów z Warszawą i drogi krajowej nr 19 łączącej Rzeszów z Lublinem i dalej z północno-wschodnią częścią kraju. W niedalekiej przyszłości - w odległości zaledwie 2 km od terenów Parku - przebiegać będą autostrada A4 oraz droga ekspresowa S19. W bezpośrednim sąsiedztwie Parku znajduje się linia kolejowa nr 71. Ponadto tereny Parku sąsiadują z międzynarodowym lotniskiem Rzeszów-Jasionka.

PPN-T oferuje inwestorom w pełni uzbrojone tereny inwestycyjne oraz pomieszczenia Preinkubatora Akademickiego. Wokół lotniska rozciąga się Strefa S1 Przylotniskowa (70 ha),  utworzona  do inwestowania i prowadzenia działalności gospodarczej w szeroko pojętej branży lotniczej. Planowany jest na niej także rozwój przemysłu elektromaszynowego, elektronicznego i informatycznego. Naukową bazę dla tych branż stanowi Politechnika Rzeszowska. Przewidywany jest ponadto dynamiczny rozwój zaawansowanych technik szkolenia lotniczego, bazujący na Ośrodku Kształcenia Lotniczego Politechniki Rzeszowskiej oraz Aeroklubie Rzeszowskim. Strefa S2 Podwyższonej Aktywności Gospodarczej (47 ha) zlokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie Rzeszowa, w gminie Głogów Małopolski. Przeznaczona jest dla firm z branż: chemicznej, tworzyw sztucznych, biotechnologii. Jej tereny cieszą się zainteresowaniem zwłaszcza średnich i małych firm z województwa. Firmy inwestujące w tej strefie będą ściśle współpracować z Politechniką Rzeszowską 
i Uniwersytetem Rzeszowskim.

Firmy działające w Parku mają możliwość uzyskania ulgi w podatkach i opłatach lokalnych, a także - dzięki włączeniu terenów Parku do Specjalnej Strefy Ekonomicznej EURO PARK Mielec - uzyskania ulg w podatku dochodowym - nawet do 70% zainwestowanego kapitału. Duża koncentracja firm z pokrewnych branż, to możliwość tworzenia sieci kooperantów i poddostawców. 
Na inwestycje w AEROPOLIS zdecydowało się już kilkanaście firm, między innymi: MTU Aero Engines Polska, Borg Warner Turbo Systems, Goodrich Corporation, OPTeam S.A., Polimarky.

 Plany rozwojowe AEROPOLIS zakładają m.in. znaczne rozszerzenie działalności służącej rozwojowi innowacyjności na Podkarpaciu. Planuje się stworzenie kilku laboratoriów naukowo-badawczych, w tym laboratoriów przeznaczonych dla lotnictwa. Plany rozwojowe obejmują także budowę bazy materialnej dla rozpoczynania i rozwijania działalności gospodarczej w ramach AEROPOLIS poprzez utworzenie Inkubatora Technologicznego oraz Centrum Obsługi PPN-T. Inkubator służyć będzie rozwojowi działalności sektora małych i średnich przedsiębiorstw w dziedzinie nowoczesnych technologii. Centrum Obsługi PPN-T usprawni proces wchodzenia nowych podmiotów do Parku oraz ich współpracy z otoczeniem. Inwestycje zrealizowane zostaną w II etapie budowy PPN-T AEROPOLIS w ramach planu inwestycyjnego Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej.

Justyna Dec
Oddział promocji 

 Fot. Archiwum UMWP

Wschodni Klaster Informatyczny

„Mnożymy potencjał” – tak brzmi hasło założonego w grudniu 2010 r. przez 8 firm z województwa podkarpackiego i lubelskiego, Wschodniego Klastra Informatycznego (WKI).Przedsięwzięcie zostało zainicjowane przez  Stowarzyszenie Informatyka Podkarpacka. Zawiązanie Klastra IT pozwoliło otworzyć nowy etap w sektorze firm informatycznych zlokalizowanych na terenie województwa podkarpackiego.

Za główny cel WKI przyjął minimalizowanie różnic ekonomicznych pomiędzy podkarpackimi firmami z sektora IT a podmiotami z innych obszarów Polski. Misją Klastra jest stworzenie korzystnych warunków pozwalających na efektywne współdziałanie w sferze biznesu, które ułatwi wdrażanie nowych, innowacyjnych rozwiązań opartych na technologii informatycznej oraz przyczyni się do kreowania i wspierania wszelkich inicjatyw mających na celu rozwój społeczeństwa informacyjnego.

Szczegółowe cele Wschodniego Klastra Informatycznego:

1. stworzenie nowych form współpracy firm informatycznych, członków klastra,
2. wymiana doświadczeń, wiedzy i kontaktów,
3. zbudowanie wspólnej oferty produktów i wspólnej marki dla firm Polski wschodniej,
4. prowadzenie kampanii promocyjnych firm i ich produktów,
5. prowadzenie badań naukowych, analiz rynkowych i baz danych – współpraca z ośrodkami naukowymi,
6. realizacja wspólnych przedsięwzięć,
7. realizacja wspólnych projektów,
8. pozyskiwanie nowych technologii, wiedzy i kapitału,
9. obniżanie kosztów poprzez unikanie dublowania wysiłków,
11. wspólne pokonywanie barier administracyjnych i handlowych,
12. wzrost innowacyjności,
13. motywowanie do intensywnego rozwoju.

Powołanie pierwszego na Podkarpaciu Klastra IT jest bardzo ważnym krokiem w zakresie podnoszenia konkurencyjności regionu oraz kształtowania jego wizerunku jako województwa o dynamicznym rozwoju. Tworzona bowiem przez klaster sieć powiązań obejmuje nie tylko przedsiębiorstwa, ale także instytucje otoczenia biznesu, ośrodki naukowe i władze lokalne. Zakorzenienie w lokalnych strukturach sprawia, że klaster ma charakter trwały, a siła powiązań lokalnych staje się elementem budowania przewagi konkurencyjnej. Wzrost konkurencyjności podmiotów klastra sprawia, że sprawniej reagują one na lokalne warunki popytu, tworząc innowacyjne produkty coraz lepszej jakości.

Wschodni Klaster Informatyczny jest kolejnym obok funkcjonującego już na terenie województwa podkarpackiego klastra „Dolina Lotnicza” czy też Małopolsko – Podkarpackiego Klastra Czystej Energii przykładem dobrych praktyk w gospodarce. Funkcjonujące w ramach określonego klastra firmy, dzięki współpracy mają możliwość stworzyć wartościową na rynku markę. Większość z tych firm, nie byłaby w stanie dokonać tego samodzielnie. Ponadto klaster jest strukturą silnie związaną ze społecznością lokalną – jest sposobem na rozwój przedsiębiorczości w regionie.

Justyna Dec
Oddział promocji

Prezydencja Polski w Radzie UE w Podkarpackiem

Data 1 lipca 2011 r. dla Polski od czasu wstąpienia do Unii Europejskiej jest niezwykle ważnym momentem. W tym dniu na pół roku przewodniczyć będzie ona pracom UE. Polska stanie się gospodarzem większości unijnych wydarzeń i będzie odgrywać kluczową rolę na wszystkich polach aktywności Unii Europejskiej. Państwo sprawujące prezydencję będzie odpowiedzialne za organizację spotkań UE, nadawanie kierunku politycznego Unii, dbanie o jej rozwój, integrację oraz bezpieczeństwo. Wraz z objęciem przez Polskę Przewodnictwa w Radzie Unii Europejskiej, dla kraju i wszystkich jego regionów otworzy się szansa do promowania Polski i tworzenia jej wizerunku jako kraju dynamicznie się rozwijającego, o bogatych zasobach ludzkich, z niepowtarzalną kulturą, zabytkami i walorami turystycznymi.

Dla Podkarpackiego  prezydencja Polski rozpocznie się bardzo dynamicznie, bo już w dniach 21 -23 lipca w regionie będzie miało miejsce posiedzenie organu pomocniczego Rady Europy - COREPER 1. Podczas posiedzenia goście odwiedzą m. in. Rzeszów, Łańcut, Sanok, Arłamów, Medykę, Krasiczyn. Pierwszym elementem będzie prezentacja województwa w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Podkarpackiego.

 

Komitet Stałych Przedstawicieli (fr. Comité des représentants permanent) - COREPER - składa się ze stałych przedstawicieli krajów członkowskich UE  przy Radzie Unii Europejskiej w Brukseli w randze ambasadorów oraz ich zastępców. Za zadanie ma przygotowywanie posiedzeń Rady UE, może także podejmować pewne decyzje proceduralne oraz powoływać grupy robocze. Wszystkie punkty porządku obrad posiedzenia Rady podlegają wcześniejszej dyskusji w COREPER, o ile nie zostanie postanowione inaczej. Stara się wypracować kompromis, który zostanie przedstawiony do zatwierdzenia Radzie. COREPER nadzoruje i koordynuje prace około 250 komitetów i grup roboczych stałych lub ad-hoc, w których skład wchodzą urzędnicy i eksperci z krajów członkowskich, pracujący nad stroną techniczną zagadnień przeznaczonych do późniejszej dyskusji w COREPER i Radzie. Na jego czele stoi kraj aktualnie przewodniczący Radzie UE. Faktycznie składa się z dwóch komitetów: COREPER I - zajmuje się głównie sprawami socjalnymi i ekonomicznymi. W jego skład wchodzą zastępcy stałych przedstawicieli orazCOREPER II - złożony jest ze stałych przedstawicieli i zajmuje się głównie sprawami dotyczącymi polityki unijnej, finansów i polityki zagranicznej.

O wizycie przedstawicieli COREPER można przeczytać pod:  oraz -

Więcej informacji o przygotowaniach do Prezydencji:  , gdzie warto przeczytać m. in. "Prezydencja w Radzie Unii Europejskiej", czy "Przewodnictwo państwa w Radzie UE - doświadczenia partnerów, propozycje dla Polski".

Fot. Krzysztof Zajączkowski